محرم و کودک

بچه­ها بشید مهیا               می­خوایم بریم کربلا!

شهر امام حسینه              امامِ سومِ ما

کربلا شهر ماتم                 شهر مصیبت و غم

دوستان من گوش کنید!       تا ماجراشو بگم

حدود سال شصتم             از شهر کوفه مردم

نامه زیاد نوشتن                گفتن امام سوم 

 ما مرد کارزاریم                 اما امام نداریم

اگر بیای به کوفه               اطاعت از تو داریم

وقتی امام قبول کرد           رو سوی کوفه آورد

تنها گذاشتن اونو              دروغگوهای نامرد!

کوفیان بی­فا                    با اینکه دیدن آقا

یار و یاور نداره                  رفتن توی خونه­ها!

ستمگران صف به صف       اومدن از هر طرف

امام حسینُ کشتن           نزدیک شهر نجف

از اون زمان تاحالا             غصه دارن شیعه­ها

برای این مصیبت             عزاداری شد به­ پا

کربلا شهر ماتم              پر شد همیشه از غم

............................................................................

روضه خونی

مادر خانم کوچولو                  می­خواد بره روضه­خونی

خانم کوچیک می­خواد بره        مامان می­گه نمی­تونی

اونجا که جای بچه نیست        باید بمونی تو خونه

دست نزنی به برق و گاز         نری توی آشپزخونه

خانم کوچولو می­گه: مامان      دیگه به من بچه نگید

از این به بعد منم میام            هرجایی که شما برید

اگر بمونم تو خونه                 کوچیک می­مونم می­دونی

اگه می­خوای بزرگ بشم         منو ببر روضه­خونی                               شاعر:محمد رضا میرزایی

.....................................................................

نوحه امام حسین ع

حسین عزیز دلها         وقتی رسید کربلا

گفت اگر بمیرم           ظلمُ نمی­پذیرم

آمده­ام به کربلا           زنده کنم دین خدا

خوبیها رو صدا کنم      صلح و صفا به­پا کنم

بدی­ها رو جدا کنم       آمده­ام فدا کنم

علیِّ اصغرم را           سه ساله دخترم را

قاسم و اکبرم را          دستِ برادرم را

...........................

شبه پیمبر

در بین راه کربلا            در سفر پر از بلا

یار وفادار حسین           یاور و غمخوار حسین

فرزند پاک لیلا              اینجوری گفت به مولا:

«علیِّ اکبرم من          شِبه پیمبرم من

ترسی به دل ندارم       زاده­ی حیدرم من

چون­که به راه حقم       از همه بهترم من»

.....................

گل یاس

آن روز حسین آن گل یاس          اینجور بگفت او به عباس

سردار با وفایم                        سقای بچه­هایم

این بچه­ها تشنه­اند                 غمگین و دل­خسته­اند

عباس شتابان دوید                  تا که به میدان رسید

با دشمنان بجنگید                   خود را به آب رسانید

گفتا به آب عباس:                  « آقا غریب و تنهاست

از تو نمی­خورم من                  بر لب نمی­زنم من

زیرا حسین زهرا                     فرزند پاک مولا

در بین سیل غم­ها                  لب تشنه است و تنها»

..................................................

گُل بابا

شام غریبان          در آن بیابان

می­گفت رقیه        بابا حسین جان

پشت پناهم          راز نگاهم

من دختر تو           نیلوفر تو

دردانه­ی تو            یکدانه­ی تو

چشمم به راهت     یادِ نگاهت

نام تو با با             تنهای تنها

بر قفل بسته         قلب شکسته

باشد کلیدی          نور سپیدی

...........................................................

بابای خوبم         امشب کجایی؟

از دختر خود       آخر جدایی

بابا به جان         زهرای اطهر

من را بغل گیر      یک بار دیگر                               شاعر:منصور متقی- م.حسنی